kiedy księżyc

kiedy księżyc cichaczem

zerka przez okno
spoglądam w lustro

szukając w nim twojego odbicia
wiem że nie jestem wzorem doskonałości
mam swoje wzloty i upadki
ale przy tobie czuję

jak odrastają mi skrzydła

twoje ramiona przystanią mi są
portem w którym z radością cumuję
i czasami

kiedy ranię tak /nie/świadomie
przeklinam swoją bezmyślność i głupotę

zdaję sobie sprawę
że nie potrafię zbudować nam świata
w którym obcym stałby się strach
gdzie złe spojrzenia

przestałyby kalać nasze szczęście

jedynie co potrafię
to gasić pocałunkami twój smutek
przegnać precz

/choć na chwilę/ wszystkie troski

zapada noc

spoglądam w lustro

by znaleźć tam ciebie

widzę jak przez sen

do mnie

uśmiechasz się czule